Ήξερες ότι μερικές ηρωίδες δεν γεννιούνται σε παλάτια, αλλά μέσα στη σιωπή της υπαίθρου, εκεί όπου κανείς δεν κοιτάζει πραγματικά;
- Δεν είμαι παρά μόνο ένα κορίτσι…
Η Ζαν γεννήθηκε γύρω στο 1412, σε ένα μικρό χωριό που λεγόταν Ντομρεμί. Ήταν μια γη συνόρων, δασών και ποταμών, μια γη που συχνά τη διέσχιζε ο φόβος. Ο πόλεμος μαινόταν εδώ και χρόνια: η Γαλλία και η Αγγλία διεκδικούσαν το βασίλειο, και η ύπαιθρος υπέφερε.
Η Ζαν ήταν κόρη αγροτών. Ο πατέρας της, ο Ζακ, καλλιεργούσε τη γη. Η μητέρα της, η Ιζαμπέλ, της έμαθε να προσεύχεται, να ράβει και να φροντίζει τα κοπάδια. Η Ζαν δεν ήξερε ούτε να διαβάζει ούτε να γράφει, αλλά γνώριζε τον ρυθμό των εποχών, τον ήχο των καμπανών και την αξία της δουλειάς.
Ήταν ένα σοβαρό, ευσεβές και διαφορετικό παιδί. Ενώ τα άλλα παιδιά έπαιζαν, εκείνη μερικές φορές σταματούσε, σαν να άκουγε κάτι που οι άλλοι δεν μπορούσαν να ακούσουν.
Μια μέρα, ενώ ήταν ακόμη έφηβη, η Ζαν άκουσε μια φωνή. Έλεγε πως ερχόταν από τον Θεό.
- Ποιος είστε; ρώτησε η Ζαν τρομαγμένη.
Η φωνή απάντησε:
- Έρχομαι από τον Θεό και στάλθηκα για να σε βοηθήσω.
Η φωνή ζήτησε από τη Ζαν κάτι αδύνατο: να σώσει τη Γαλλία.
Η Ζαν φοβήθηκε. Έκλαψε και προσπάθησε να αγνοήσει το κάλεσμα. Όμως η φωνή επέστρεψε. Και έπειτα κι άλλες. Αυτή τη φορά, οι φωνές ανήκαν σε Αγίους. Της έδιναν εντολή να εγκαταλείψει το χωριό της, να συναντήσει τον δελφίνο Κάρολο και να τον οδηγήσει στη στέψη.
- Δεν είμαι παρά μόνο ένα κορίτσι, είπε η Ζαν. Πώς θα μπορούσα να κάνω κάτι τέτοιο; Δεν ξέρω ούτε να διαβάζω ούτε να γράφω!
Όμως οι φωνές απαντούσαν:
- Πήγαινε. Ο Θεός θα σε βοηθήσει.
Σε μια εποχή όπου οι γυναίκες δεν είχαν θέση στον πόλεμο, η Ζαν σηκώθηκε και έφυγε από το Ντομρεμί.
Πριν φτάσει στον δελφίνο, έπρεπε να πείσει έναν πρώτο άνθρωπο της εξουσίας. Πήγε στο Βοκουλέρ, στον Ρομπέρ ντε Μπωντρικούρ, διοικητή της πόλης και εκπρόσωπο του δελφίνου στην περιοχή.
- Ήρθα να σας δω, κύριε, για να μιλήσω στον βασιλιά, είπε η Ζαν αποφασισμένη.
Ο Μπωντρικούρ γέλασε μαζί της.
- Γύρνα σπίτι σου, νεαρή κοπέλα, της είπε. Οι πόλεμοι δεν είναι υπόθεση των κοριτσιών. Είσαι τρελή!
Η Ζαν έφυγε, αλλά επέστρεψε ξανά και ξανά, πάντα με τα ίδια λόγια και την ίδια βεβαιότητα, αποφασισμένη να εκπληρώσει την αποστολή που της είχε ανατεθεί.
- Σας το λέω, είμαι απεσταλμένη του Θεού! Πρέπει να μιλήσω στον δελφίνο! επέμενε, με τα μάτια να λάμπουν.
Σιγά σιγά, ο Μπωντρικούρ άρχισε να αμφιβάλλει. Η αποφασιστικότητα της νεαρής κοπέλας κλόνιζε τις βεβαιότητές του.
Τελικά, δέχτηκε να τη βοηθήσει. Της έδωσε μια μικρή συνοδεία και την άφησε να φύγει για το Σινόν.
Για αυτό το μακρύ ταξίδι μέσα από επικίνδυνες περιοχές, η Ζαν έπρεπε να κάνει μια δύσκολη επιλογή. Έκοψε τα μαλλιά της και ντύθηκε σαν άντρας. Δεν ήταν ούτε μεταμφίεση ούτε πρόκληση, αλλά προστασία. Έτσι μπορούσε να ταξιδεύει ανάμεσα στους στρατιώτες, να κοιμάται χωρίς φόβο και να προχωρά χωρίς να τη σταματούν.
Ύστερα από πολλές μέρες δρόμου, η Ζαν έφτασε στο κάστρο του Σινόν, όπου κατοικούσε ο δελφίνος Κάρολος. Της επέτρεψαν να παρουσιαστεί στην αυλή, όμως οι αυλικοί ήταν δύσπιστοι. Πώς να πιστέψουν αυτή τη νεαρή αγρότισσα;
Για να τη δοκιμάσουν, την έβαλαν μπροστά σε μια μεγάλη συγκέντρωση και ο δελφίνος Κάρολος κρύφτηκε ανάμεσα στους αυλικούς. Η Ζαν έπρεπε να τον αναγνωρίσει χωρίς να τον έχει δει ποτέ.
Μπήκε στην αίθουσα και, χωρίς κανέναν δισταγμό, κατευθύνθηκε προς τον Κάρολο.
- Ευγενικέ Δελφίνε, είπε, ήρθα για να σας οδηγήσω στη Ρενς και να σας κάνω βασιλιά.
Σιωπή έπεσε στην αίθουσα. Η αυλή κράτησε την ανάσα της.
Μετά από αυτή τη δοκιμασία, η Ζαν οδηγήθηκε κοντά στον Κάρολο. Μακριά από τα βλέμματα, του μίλησε για πράγματα που μόνο εκείνος γνώριζε.
- Πώς γνωρίζεις αυτά τα πράγματα; ρώτησε ο Κάρολος με μάτια ορθάνοιχτα από έκπληξη. Μόνο ο Θεός κι εγώ γνωρίζαμε αυτό το μυστικό.
Η Ζαν έλαβε μια πανοπλία, ένα άλογο και ένα λευκό λάβαρο. Δεν πολεμούσε όπως οι άλλοι στρατιώτες. Κρατούσε σπαθί, αλλά οδηγούσε τους άντρες κυρίως με την παρουσία της, προχωρώντας μπροστά και καλώντας τους σε δράση και εμπιστοσύνη.
- Εμπρός, φίλοι μου! Για τη Γαλλία! Για τον Θεό! φώναζε, με τη φωνή της να αντηχεί στο πεδίο της μάχης.
Στην Ορλεάνη, την πόλη που βρισκόταν υπό πολιορκία για μήνες, η Ζαν έφτασε σαν φλόγα. Εκεί όπου κυριαρχούσαν ο φόβος και η αναμονή, έφερε δράση.
- Μη φοβάστε! Ο Θεός είναι μαζί μας! φώναξε στους κατοίκους της Ορλεάνης.
Πληγωμένη από ένα βέλος, σηκώθηκε ξανά. Οι στρατιώτες, κατάπληκτοι, την ακολούθησαν.
Και η Ορλεάνη ελευθερώθηκε.
Έπειτα, η Ζαν οδήγησε τον δελφίνο μέχρι τη Ρενς. Τον Ιούλιο του 1429, ο Κάρολος στέφθηκε βασιλιάς της Γαλλίας. Η Ζαν στεκόταν δίπλα του σιωπηλή, κρατώντας το λάβαρό της.
- Ολοκλήρωσα αυτό που μου ζήτησε ο Θεός, σκεφτόταν.
Όμως ο πόλεμος συνεχίστηκε. Η Ζαν έχασε σιγά σιγά την υποστήριξη της αυλής. Αιχμαλωτίστηκε από τους Βουργουνδούς και πουλήθηκε στους Άγγλους.
Τότε άρχισαν οι σκοτεινές μέρες.
Φυλακισμένη, αλυσοδεμένη και υπό συνεχή επιτήρηση, η Ζαν δικάστηκε. Την κατηγόρησαν για αίρεση, ψέματα και μαγεία. Οι δικαστές ήταν μορφωμένοι και οι ερωτήσεις τους σκληρές.
- Οι φωνές σου λένε ψέματα, της έλεγαν. Είσαι μάγισσα!
Η Ζαν, ολομόναχη, απαντούσε με απλότητα και θάρρος.
- Αν δεν είμαι στο θέλημα του Θεού, ας με βάλει Εκείνος εκεί. Και αν είμαι, ας με κρατήσει. Δεν έκανα τίποτε άλλο παρά να ακολουθήσω τις φωνές που μου έστειλε ο Θεός.
Στα δεκαεννιά της χρόνια καταδικάστηκε.
Στις 30 Μαΐου 1431, στη Ρουέν, η Ζαν ανέβηκε στην πυρά. Το πλήθος κοιτούσε. Μερικοί έκλαιγαν. Άλλοι σιωπούσαν.
Τη στιγμή που άναψε η φωτιά, η Ζαν πρόφερε το όνομα του Ιησού.
- Ιησού! Ιησού! Ιησού!
Η φλόγα υψώθηκε.
Το σώμα της χάθηκε.
Όχι όμως και η ιστορία της.
Χρόνια αργότερα, μια νέα δίκη ανακήρυξε τη Ζαν αθώα. Έγινε σύμβολο θάρρους, πίστης και ελευθερίας.
Η Ζαν ντ’ Αρκ δεν ήταν ούτε βασίλισσα ούτε σοφή. Ήταν ένα παιδί του λαού που τόλμησε να πιστέψει σε μια αποστολή μεγαλύτερη από τον εαυτό της. Η ιστορία της μας θυμίζει ότι ακόμη και μια εύθραυστη φωνή μπορεί να αλλάξει την πορεία της Ιστορίας. Και κάπου, ακόμη και σήμερα, όταν η αδικία μοιάζει πολύ δυνατή, το όνομα της Ζαν συνεχίζει να καίει σαν μια φλόγα που δεν σβήνει ποτέ.