Γνώριζες ότι και οι αληθινές ιστορίες αρχίζουν με… «μια φορά κι έναν καιρό»; Υπάρχει ένας ηγεμόνας για τον οποίο έχουν ειπωθεί τόσα πολλά, ώστε κανείς πια δεν ξέρει με βεβαιότητα πού τελειώνει η αλήθεια και πού αρχίζει ο θρύλος. Το όνομά του είναι Βλαντ Τσέπες. Ο συγγραφέας Μπραμ Στόκερ τον μετέτρεψε σε έναν μυθικό χαρακτήρα. Αλλά ποιος ήταν πραγματικά ο Βλαντ Τσέπες: ένας ήρωας ή ένας θρύλος;
Η ιστορία του αρχίζει το έτος 1431, στο φρούριο της Σιγκισοάρα, στην Τρανσυλβανία. Ο πατέρας του, Βλαντ Ντράκουλ, ήταν ηγεμόνας της Βλαχίας. Ανήκε στο Τάγμα του Δράκου, ένα τάγμα ιπποτών που πολεμούσε για την υπεράσπιση του Χριστιανισμού απέναντι στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Σύμβολο του τάγματος ήταν ένας δράκος, τον οποίο ο Βλαντ Ντράκουλ χρησιμοποιούσε σε σημαίες, νομίσματα και σφραγίδες. Επειδή στα λατινικά ο δράκος λεγόταν draco, οι άνθρωποι άρχισαν να τον αποκαλούν «Δράκουλ». Έτσι ο Βλαντ Τσέπες έγινε γνωστός ως Δράκουλα Βοεβόδας, δηλαδή «ο γιος του δράκου».
Σε μια ταραγμένη εποχή, γεμάτη μάχες και εύθραυστες συμφωνίες, η ζωή του παιδιού άλλαξε ξαφνικά. Για να διατηρήσει τον θρόνο του, ο πατέρας του αναγκάστηκε να κάνει μια οδυνηρή θυσία. Έτσι, σε ηλικία μόλις 11 ετών, ο Βλαντ και ο μικρότερος αδελφός του, Ράντου ο Ωραίος, στάλθηκαν ως όμηροι στην αυλή του σουλτάνου Μουράτ Β΄. Μακριά από το σπίτι, στην Κωνσταντινούπολη, τα δύο αγόρια μεγάλωσαν σε έναν ξένο κόσμο, όπως συνηθιζόταν τότε: ο σουλτάνος κρατούσε τα παιδιά των ηγεμόνων για να διασφαλίσει την πίστη των γονιών τους. Ο Βλαντ έλαβε εκλεκτή μόρφωση. Έμαθε την τέχνη του πολέμου, γεωγραφία, μαθηματικά, επιστήμες και ξένες γλώσσες. Παρ’ όλα αυτά, ονειρευόταν την ημέρα που θα επέστρεφε στην πατρίδα.
Τα χρόνια πέρασαν και ο πατέρας του προδόθηκε και σκοτώθηκε από τους βογιάρους. Με τη στήριξη των Οθωμανών, ο νεαρός Βλαντ, που τότε ήταν 17 ετών, στάλθηκε πίσω στη χώρα για να ανέβει στον θρόνο. Η πρώτη του βασιλεία κράτησε μόλις έναν μήνα. Ο Βλαντ έφυγε στην εξορία στη Μολδαβία, στην αυλή των συγγενών του. Οκτώ χρόνια αργότερα, το 1456, ανέκτησε τον θρόνο. Αυτή ήταν η δεύτερη και σημαντικότερη βασιλεία του.
Ο Βλαντ ήταν αποφασισμένος να γίνει ισχυρός ηγεμόνας και να επιβάλει τάξη στη χώρα. Άρχισε να απομακρύνει τους βογιάρους που του ήταν εχθρικοί ή παραβίαζαν τις εντολές του. Πολλοί τον θεωρούσαν σκληρό, αλλά εκείνος πίστευε ότι μόνο μέσω της πειθαρχίας μπορούσε να ευημερήσει η χώρα. Επέβαλε πολύ αυστηρές τιμωρίες, με πιο γνωστή τον ανασκολοπισμό, από τον οποίο πήρε και το προσωνύμιό του: Βλαντ Τσέπες.
Παρόλο που ήταν αυστηρός, τον σέβονταν και τον αγαπούσε ο λαός. Στήριξε το εμπόριο, ενθάρρυνε την κατασκευή δρόμων και χωριών, ενίσχυσε φρούρια και μοναστήρια και προστάτευσε τους εμπόρους και τους αγρότες, που αποτελούσαν τον στρατό της χώρας. Υπό την κυριαρχία του, η Βλαχία έγινε πιο ασφαλής και πιο πλούσια. Λέγεται ότι κατάφερε να εκδιώξει τους κακοποιούς και ότι οι άνθρωποι μπορούσαν να ταξιδεύουν μέρα και νύχτα χωρίς φόβο.
Στην αρχή, για να κερδίσει χρόνο, δέχτηκε να υποταχθεί στους Τούρκους, αλλά μια μέρα πήρε μια γενναία απόφαση: να σταματήσει να πληρώνει τον ετήσιο φόρο των 10.000 χρυσών στον σουλτάνο.
Ο σουλτάνος Μωάμεθ Β΄ ξεκίνησε με έναν τεράστιο στρατό, πάνω από 120.000 άνδρες, εναντίον του Βλαντ. Έχοντας πολύ λιγότερους στρατιώτες, εκείνος χρησιμοποίησε σκληρές τακτικές: έκαψε τα χωράφια, ερήμωσε τις περιοχές και δηλητηρίασε τα πηγάδια. Πεινασμένοι και διψασμένοι, οι Τούρκοι προχωρούσαν όλο και πιο δύσκολα.
Τη νύχτα της 16ης προς 17η Ιουνίου 1462, ο Βλαντ έδωσε το αποφασιστικό χτύπημα: τη Νυχτερινή Επίθεση. Με καλυμμένα πρόσωπα και χωρίς να βγάλουν ήχο, οι στρατιώτες πλησίασαν τις σκηνές του εχθρού. Τα σπαθιά άστραψαν στο σκοτάδι και οι Τούρκοι, αιφνιδιασμένοι, σφαγιάστηκαν. Ο σουλτάνος γλίτωσε με δυσκολία, σώθηκε μόνο επειδή η σκηνή του μπερδεύτηκε με κάποια άλλη. Μετά από αυτή την απροσδόκητη επίθεση, ο οθωμανικός στρατός αναγκάστηκε να υποχωρήσει.
Μετά τη μεγάλη μάχη με τους Τούρκους, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν εις βάρος του Βλαντ. Ο σουλτάνος έβαλε σε εφαρμογή ένα ύπουλο σχέδιο: στήριξε τον Ράντου τον Ωραίο για να γίνει ηγεμόνας και υποσχέθηκε στους βογιάρους ειρήνη και μια ζωή χωρίς έγνοιες. Χωρίς υποστήριξη, ο Βλαντ βασίστηκε στη βοήθεια του συμμάχου του, Ματθία Κορβίνου, βασιλιά της Ουγγαρίας. Όμως, αντί να τον βοηθήσει, εκείνος τον συνέλαβε, κατηγορώντας τον για προδοσία. Ο Βλαντ Τσέπες κρατήθηκε φυλακισμένος για 12 χρόνια. Λίγα είναι γνωστά για τα χρόνια της αιχμαλωσίας του. Φαίνεται όμως ότι η ζωή του δεν ήταν σκληρή. Συμμετείχε σε βασιλικά κυνήγια και επίσημα συμπόσια, ασπάστηκε τον καθολικισμό και παντρεύτηκε μια κυρία της μεγάλης ουγγρικής αριστοκρατίας.
Το 1475, ο Βλαντ Τσέπες επέστρεψε για τρίτη φορά στον θρόνο της Βλαχίας. Δυστυχώς, η βασιλεία του κράτησε πολύ λίγο. Στο τέλος του επόμενου έτους, αναγκάστηκε να πολεμήσει ξανά τους Τούρκους. Κατά τη διάρκεια της μάχης, ανέβηκε σε έναν λόφο για να δει καλύτερα τι συνέβαινε. Επειδή φορούσε ρούχα παρόμοια με εκείνα των εχθρών, δεν αναγνωρίστηκε και δέχτηκε επίθεση. Κάποιοι λένε ότι σκοτώθηκε ακόμη και από τους ίδιους του τους στρατιώτες, κατόπιν εντολής των προδοτών βογιάρων. Για να αποδειχθεί ότι ο Βλαντ Τσέπες πέθανε, το κεφάλι του στάλθηκε στον σουλτάνο στην Κωνσταντινούπολη. Έτσι τελείωσε η ιστορία ενός από τους πιο φοβερούς ηγεμόνες των Ρουμάνων.
Ο Δράκουλας είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας, ένας κόμης-βρικόλακας που ζει σε ένα κάστρο πάνω σε έναν βράχο, ενώ ο Βλαντ Τσέπες υπήρξε ένας αληθινός ηγεμόνας. Με το πέρασμα του χρόνου, η ιστορία μπλέχτηκε με τον θρύλο και κάθε αφηγητής πρόσθεσε κάτι ακόμη. Έτσι, ο Βλαντ Τσέπες παρέμεινε μια ισχυρή και μυστηριώδης μορφή, στο όριο ανάμεσα στην αλήθεια και το παραμύθι, ένας ηγεμόνας που συνεχίζει να μας συναρπάζει μέχρι και σήμερα.