Η Μαρία Κάλλας γεννήθηκε το 1923 στη Νέα Υόρκη, σε μια οικογένεια Ελλήνων μεταναστών. Από τα πρώτα της χρόνια, η ζωή της δεν ήταν εύκολη. Το οικογενειακό περιβάλλον ήταν γεμάτο εντάσεις και συναισθηματική ψυχρότητα, με τη μητέρα της να ασκεί αυστηρή πίεση και να βλέπει στη Μαρία κυρίως το εξαιρετικό ταλέντο που έπρεπε να αξιοποιηθεί. Το παιδί που είχε ανάγκη από αγάπη και αποδοχή συχνά έμενε στο περιθώριο, γεγονός που γέννησε μέσα της ένα βαθύ αίσθημα μοναξιάς.
Κατά την εφηβεία της, η Μαρία βίωσε έντονη ανασφάλεια για την εμφάνισή της. Ήταν υπέρβαρη και δεχόταν συχνά επικρίσεις, κάτι που τραυμάτισε σοβαρά την αυτοεκτίμησή της. Παράλληλα, το βάρος των προσδοκιών ήταν ασήκωτο. Έπρεπε να αποδεικνύει διαρκώς την αξία της, όχι μόνο ως καλλιτέχνιδα αλλά και ως άνθρωπος. Η φωνή της, που αργότερα θα γινόταν θρύλος, ήταν τότε ταυτόχρονα καταφύγιο και φυλακή.
Σε νεαρή ηλικία επέστρεψε με τη μητέρα της στην Ελλάδα. Αντί για σταθερότητα, βρέθηκε σε μια Αθήνα της Κατοχής, γεμάτη φτώχεια, πείνα και ανασφάλεια. Οι σπουδές της στο Ωδείο Αθηνών ήταν εξαντλητικές, με αυστηρή πειθαρχία και ατελείωτες ώρες μελέτης. Η Μαρία ωρίμασε πρόωρα, χωρίς χώρο για ανεμελιά ή όνειρα εφηβικά. Η μουσική έγινε ο μοναδικός της τρόπος διαφυγής και επιβίωσης.
Η διεθνής της καριέρα απογειώθηκε στην Ιταλία, όπου εμφανίστηκε στα μεγαλύτερα λυρικά θέατρα του κόσμου, με κορυφαίο τη Σκάλα του Μιλάνου. Η Μαρία Κάλλας δεν τραγουδούσε απλώς· ερμήνευε. Κάθε ρόλος της ήταν μια δραματική εξομολόγηση, γεμάτη ένταση και ψυχολογικό βάθος.
— Έτσι γεννήθηκε ο μύθος της «La Divina».
Της γυναίκας που ανανέωσε την όπερα και την έκανε ξανά ζωντανό θέατρο. Αυτές οι εμπειρίες της νεανικής της ηλικίας διαμόρφωσαν τον χαρακτήρα και την τέχνη της, μετατρέποντας τις ερμηνείες της σε αντανάκλαση της ίδιας της της ζωής.
Ιδιαίτερα σημαντικό κομμάτι της καλλιτεχνικής της κληρονομιάς αποτελεί η δισκογραφία της. Η Μαρία Κάλλας υπήρξε από τις πρώτες λυρικές τραγουδίστριες που κατέγραψαν συστηματικά το έργο τους, αφήνοντας πίσω της ένα ανεκτίμητο αρχείο με εμβληματικούς ρόλους όπως η Νόρμα, η Τόσκα, η Τραβιάτα και η Μήδεια.
— «Πρώτα έχασα το βάρος μου, μετά έχασα τη φωνή μου και τώρα έχασα τον Ωνάση».
Η προσωπική της ζωή υπήρξε εξίσου ταραγμένη. Ο γάμος της με τον Μενεγκίνι δεν της προσέφερε τη συναισθηματική πληρότητα που αναζητούσε, ενώ ο μεγάλος της έρωτας με τον Αριστοτέλη Ωνάση ήταν παθιασμένος αλλά και βαθιά οδυνηρός. Με το πέρασμα του χρόνου, η Μαρία Κάλλας αποσύρθηκε σταδιακά από τη σκηνή.
Έφυγε από τη ζωή το 1977 στο Παρίσι, μόνη, όπως συχνά ένιωθε και στη ζωή της. Όμως η φωνή της δεν σώπασε ποτέ. Μέσα από τις ηχογραφήσεις της και τον μύθο που δημιούργησε, η Μαρία Κάλλας συνεχίζει να συγκινεί και να εμπνέει το παγκόσμιο κοινό.
Είναι η ιστορία μιας καλλιτέχνιδας που μετέτρεψε τον πόνο σε αιώνια τέχνη.