– Θέλω να μεγαλώσω πιο γρήγορα! Νομίζω ότι είναι πολύ καλύτερο να είσαι ένα μεγάλο έλατο, δεν μπορώ να περιμένω άλλο! Αν ήμουν τόσο ψηλός όσο τα άλλα δέντρα, θα άπλωνα τα κλαδιά μου και θα ανέβαινα τόσο ψηλά!

Και έτσι το μικρό έλατο δεν μπορούσε πλέον να απολαύσει το τιτίβισμα των φιλικών πουλιών, ούτε τις ακτίνες του ήλιου ή τα παιχνιδιάρικα κουνέλια, καθώς ήταν πολύ απασχολημένος να φαντάζεται πώς θα ήταν η ζωή αν μεγάλωνε πιο γρήγορα.

– Ω, το να μεγαλώνεις και να είσαι ενήλικας είναι η μόνη χαρά στη ζωή!

Όσο περνούσε ο καιρός, το δέντρο γινόταν όλο και πιο ψηλό και δυνατό! Κάθε φθινόπωρο, οι ξυλοκόποι έρχονταν και έκοβαν μερικά από τα μεγαλύτερα δέντρα και το μικρό μας έλατο συνέχιζε να αναρωτιέται πού πήγαιναν, μόλις τα κατέβαζαν και τα έβαζαν σε μεγάλες άμαξες.

-Μικρά πουλιά, εσείς, που ταξιδεύετε σε όλο τον κόσμο, ξέρετε πού οδηγούνται τα μεγάλα δέντρα;

-Τσίου, τσίου , ξέρω! Έχω δει πολλά από αυτά να φορτώνονται σε πλοία και να βγαίνουν στη θάλασσα.

-Εμείς ξέρουμε καλύτερα, είπαν τα σπουργίτια! Τα έχουμε δει σε όλη την πόλη. Ένα πολύχρωμο και μεγαλοπρεπές θέαμα σας περιμένει, κάτι πιο όμορφο από ό, τι θα μπορούσατε να φανταστείτε. Οι άνθρωποι τα διακοσμούν με φώτα και μπιχλιμπίδια και τα τοποθετούν στη μέση μεγάλων δωματίων.

-Αναρωτιέμαι πώς είναι η θάλασσα. Και τα φώτα και οι διακοσμήσεις; Πότε θα το ξέρω; Και… τι υπέροχα πράγματα συμβαίνουν μετά τη διακόσμηση των δέντρων; Ω, πόσο θα ήθελα…

Και ο χειμώνας επέστρεψε για άλλη μια φορά. Τα Χριστούγεννα κόπηκαν πολλά νεότερα δέντρα.

– Τι όμορφο δέντρο! Είναι τέλειο! το μικρό μας έλατο άκουσε επιτέλους.

Τελικά, ήρθε η ώρα του, η ευχή του θα γινόταν πραγματικότητα. Αλλά… αμάν… το τσεκούρι μπήκε βαθιά στον κορμό του και τον πλήγωσε τόσο. Ξαφνικά, το έλατο συνειδητοποίησε ότι δεν θα ξαναδεί τους φίλους του. Ήταν πολύ αργά για να πει αντίο, ήταν ήδη στην άμαξα.

Μετά από ένα μακρύ, και όχι πολύ ευχάριστο ταξίδι, στρυμωγμένο με άλλα δέντρα, το έλατό μας έφτασε στον προορισμό του.

-Είναι πανέμορφο! Θα το πάρουμε!

Και έτσι το έλατο κατέληξε σε μια όμορφη αίθουσα, δίπλα σε ένα ζεστό τζάκι, μεταξένιους καναπέδες, σπάνια βιβλία και πολύχρωμα παιχνίδια. Πολλοί άνθρωποι ήρθαν και διακόσμησαν τα κλαδιά του με χρυσά καρύδια, κόκκινα κεριά, καραμέλες και χάρτινα στολίδια. Και από πάνω… στην κορυφή… ουααα Ένας ψηλότερος άνδρας τοποθέτησε ένα μεγάλο φωτεινό αστέρι.

– Δεν έχω δει ποτέ κάτι τέτοιο. Είναι καταπληκτικό! σκέφτηκε το δέντρο. Απόψε όλα θα λάμπουν! Αναρωτιέμαι τι θα συμβεί στη συνέχεια. Θα πιάσω ρίζες εδώ;

Μετά από λίγες ώρες, οι άνθρωποι άναψαν τα κεριά, κάτι που ήταν τρομερό για το έλατο. Φοβόταν ότι θα καεί.

– Ω, τι όμορφο δέντρο! είπαν τα παιδιά, χορεύοντας γύρω του, ανοίγοντας δώρα και απολαμβάνοντας γλυκές απολαύσεις.

Ξαφνικά, κανείς δεν νοιαζόταν πραγματικά για το δέντρο πια, ήταν όλοι πολύ απασχολημένοι με τις διακοσμήσεις στα κλαδιά του.

-Θέλουμε να ακούσουμε μια ιστορία! είπαν τα παιδιά σε έναν φιλικό άνθρωπο.

Όλοι άκουσαν την ιστορία του Humpty Dumpty, ενώ το δέντρο σκέφτηκε το μεγαλείο που τον περίμενε την επόμενη μέρα.

– Δεν θα φοβάμαι πλέον αύριο. Θα απολαύσω τη δική μου ομορφιά, τα στολίδια και τις ιστορίες. Τώρα ξέρω τι θα συμβεί. Είμαι έτοιμος!

Αλλά όταν ήρθε η μέρα, τίποτα δεν ήταν το ίδιο! Δύο άνδρες ήρθαν και τον έβγαλαν από το δωμάτιο, σπρώχνοντάς τον σε μια σκοτεινή σοφίτα.

– Νομίζω ότι πρέπει να περιμένω την άνοιξη εδώ, σκέφτηκε το έλατο, αφού πέρασε λίγες μέρες στη σοφίτα, ολομόναχος. Όταν κάνει ζέστη, αυτοί οι άνθρωποι θα με βάλουν ξανά στο έδαφος. Μου λείπει το χιόνι μου, το δάσος μου, οι φίλοι μου.

-Σκοιίκ, σκουίκ, τι παλιό έλατο!

-Έιιιι, δεν είμαι γέρος!

-Από πού έρχεσαι; Μίλησέ μας για το πιο όμορφο μέρος στη γη. Έχεις πάει ποτέ εκεί; ρώτησαν μερικά περίεργα και κακά ποντίκια.

Και το έλατο άρχισε να τους μιλάει για τα νιάτα του.

– Ουάου, έχεις δει τόσα πολλά! Είσαι τόσο τυχερός!

-Εγώ;;;;? Λοιπόν, ναι, τώρα που το σκέφτομαι, αυτές ήταν μερικές πολύ καλές στιγμές… Μετά από πολλές μέρες, το έλατο επιτέλους είδε ξανά τους ανθρώπους. Είχαν έρθει να τον βγάλουν έξω, στην αυλή.

-Τελικά καταφέρνω να τεντώσω ξανά τα κλαδιά μου, σκέφτηκε το δέντρο αλλά.. ιδού. Όλα τα κλαδιά του ήταν στεγνά τώρα.

– Χαχα, κοιτάξτε αυτό το άσχημο, παλιό χριστουγεννιάτικο δέντρο, είπε ένα από τα παιδιά που είχαν χορέψει γύρω του την παραμονή των Χριστουγέννων.

– Το μόνο πράγμα που είναι ακόμα όμορφο είναι το αστέρι. Θα το πάρω!

-Όχι, εγώ θα το πάρω!

-Εγώ θα το πάρω.

Το δέντρο κοίταξε γύρω, θαύμασε την ομορφιά των λουλουδιών και τη φρεσκάδα του κήπου, έπειτα κοίταξε τον εαυτό του, πεσμένο στο έδαφος. Πόσο θα ήθελε να είχε μείνει στο δάσος του πίσω στο σπίτι του!