Όπως όλες οι άλλες ιστορίες, έτσι και αυτή ξεκινά με… μια φορά κι έναν καιρό, ήταν ένας πολύ πλούσιος άνδρας, ο οποίος, αφού πέθανε η σύζυγός του, παντρεύτηκε μια τρομερά κακιά γυναίκα, η οποία έφερε μαζί της τις δύο κόρες της. Λίγο μετά το γάμο, η γυναίκα αποκάλυψε το αληθινό της πρόσωπο. Δεν άντεχε το γεγονός ότι οι κόρες της ήταν άσχημες και αμόρφωτες, ενώ ο σύζυγός της είχε μια όμορφη, καλή, εργατική και ευγενική κόρη, όπως ήταν και η μητέρα της.

– Δεν μπορεί να είναι στο ίδιο δωμάτιο με εμάς! Ανήκει στην κουζίνα! γκρίνιαξαν τα δύο κορίτσια, ενώ της πήραν τα όμορφα ρούχα και την έκαναν να φορέσει καφέ κουρέλια και ξύλινα τσόκαρα.

Για να δει τον πατέρα της ήσυχο, η όμορφη κοπέλα δέχτηκε να κοιμάται στη στάχτη, δίπλα στο τζάκι και να δουλεύει από την αυγή μέχρι το σούρουπο για να φροντίσει κάθε ανάγκη των τριών κακών γυναικών. Και, επειδή ήταν συνεχώς καλυμμένη με στάχτη, όλοι άρχισαν να την αποκαλούν Σταχτοπούτα.

– Πάω στην αγορά σήμερα. Τι να σας φέρω; ρώτησε ο άντρας μια μέρα.

– Φορέματα και κοσμήματα! είπαν οι δύο κακές αδελφές.

– Θέλω μόνο ένα μικρό κλαδί, απάντησε η

Σταχτοπούτα.
Και έτσι το όμορφο κορίτσι έλαβε ένα κλαδί καρυδιάς, το οποίο τοποθέτησε στην ταφόπλακα της μητέρας της. Μετά από λίγα χρόνια, το κλαδί μετατράπηκε σε ένα όμορφο δέντρο, το οποίο ένα λευκό, μαγικό πουλί μετέτρεψε τώρα σε σπίτι του.

Μια μέρα, ο αυτοκράτορας ανακοίνωσε ότι θα έδινε έναν μεγάλο χορό και ότι όλες οι νέες γυναίκες στη χώρα ήταν προσκεκλημένες.

– Σταχτοπούτα, έλα να μας φτιάξεις τα μαλλιά μας, να σιδερώσεις τα φορέματά μας, να γυαλίσεις τα παπούτσια μας. Πάμε σε ένα χορό, δεν το έχεις ακούσει;

– Θα ήθελες να πας κι εσύ, έτσι δεν είναι; ρώτησε η θετή μητέρα της, θεωρώντας ότι η Σταχτοπούτα δεν είχε καμία δουλειά να παραβρεθεί σε ένα βασιλικό χορό.

– Θα ήθελα… αλλά ίσως δεν ανήκω εκεί…

-Δίκιο έχεις! Όλοι θα σε κορόιδευαν! Αλλά αν μπορέσεις να μαζέψεις κάθε κόκκο φακής από αυτό το μπολ , μπορείς να πας.

Με τη βοήθεια των περιστεριών , η Σταχτοπούτα κατάφερε να τα μαζέψει, αλλά της μητριάς της δεν της άρεσε. Δεν υπήρχε περίπτωση να πάρει μαζί τους τη Σταχτοπούτα, οπότε πήρε τις δύο κόρες της και ξεκίνησε, αφήνοντας πίσω τη Σταχτοπούτα.

Ακούγοντας το καημένο το κορίτσι να κλαίει, το λευκό πουλί στην καρυδιά, που ήταν, στην πραγματικότητα, η νεράιδα νονά της, ήρθε από το παράθυρό της.
– Φέρε μια κολοκύθα από τον κήπο!

΄Αμπρα κατάμπρα, η κολοκύθα μετατράπηκε σε μια όμορφη άμαξα και πολλά ποντίκια από τον αχυρώνα μεταμορφώθηκαν σε μεγαλοπρεπή άλογα και οδηγό.

– Όσο για σας, σαύρες, θα είστε απόψε οι κομψοί υπηρέτες της Σταχτοπούτας.

Με ένα χτύπημα του ραβδιού της, η νεράιδα νονά μετέτρεψε τα παλιά κουρέλια του κοριτσιού σε ένα μαγευτικό φόρεμα, φτιαγμένο από ασημένια και χρυσή κλωστή, και της έδωσε ένα ζευγάρι αστραφτερές γυάλινες γόβες.

– Φρόντισε ότι έχεις φύγει πριν το ρολόι χτυπήσει μεσάνυχτα. Εάν καθυστερήσεις, η άμαξα σου θα ξαναγίνει κολοκύθα, ο οδηγός σου αρουραίος, τα άλογά σας ποντίκια, οι υπηρέτες σου σαύρες και εσύ ντυμένη με κουρέλια.

– Τι όμορφο κορίτσι! Ποια είναι αυτή; Ποια είναι αυτή; όλοι οι καλεσμένοι άρχισαν να αναρωτιούνται, όταν εμφανίστηκε η Σταχτοπούτα.

Τη στιγμή που την είδε, ο γιος του Αυτοκράτορα την καλωσόρισε και της ζήτησε να χορέψει μαζί του. Μετά από λίγες ώρες, που πέταξαν σαν δευτερόλεπτα, το ρολόι χτύπησε μεσάνυχτα. Ντιν. Ντον! Φοβισμένη, η Σταχτοπούτα έφυγε από την αγκαλιά του πρίγκιπα και έτρεξε στο σπίτι, αφήνοντας πίσω της μόνο ένα γυάλινο γοβάκι.

– Πρέπει να βρω την πριγκίπισσά μου! ανακοίνωσε ο πρίγκιπας την επόμενη μέρα. Όλα τα κορίτσια στο βασίλειο πρέπει να δοκιμάσουν το γοβάκι!

– Τι περιμένεις; Κόψε το δάχτυλο του ποδιού σου και σύντομα θα είσαι βασίλισσα και δεν θα χρειάζεται πλέον να περπατήσεις οπουδήποτε! είπε η θετή μητέρα στη μεγαλύτερη κόρη της, όταν είδε ότι το πόδι της ήταν πολύ μεγάλο.

– Δεν βλέπεις ότι δεν θα χωρέσει; Κόψε μέρος της φτέρνας σου και τελείωνε με αυτό! Σύντομα θα είσαι Αυτοκράτειρα και δεν θα χρειάζεται πλέον να περπατάς οπουδήποτε! είπε μετά στην άλλη της κόρη.

Αλλά όλα αυτά ήταν μάταια, γιατί ο γιος του Αυτοκράτορα ήξερε ότι δεν ήταν ο έρωτας της ζωής του.

– Μπορώ να δοκιμάσω και εγώ το γοβάκι; ρώτησε η όμορφη Σταχτοπούτα.

-Φυσικά.

Η Σταχτοπούτα φόρεσε το ένα γοβάκι και έπειτα και το άλλο.

– Εδώ είναι η νύφη μου! Θα με παντρευτείς? ρώτησε ο γιος του Αυτοκράτορα, αναγνωρίζοντας τα ευγενικά μάτια της κοπέλας με την οποία είχε χορέψει στο χορό.

-Θα το κάνω!

Και έτσι ολόκληρο το βασίλειο χάρηκε με το γάμο και, κατά τη διάρκεια της τελετής, στους ώμους της Σταχτοπούτας κάθισ