Στους δρόμους της αρχαίας Αθήνας, εκεί όπου οι φωνές των πολιτών ενώνονταν με τους ήχους της αγοράς, των ναών και των θεάτρων, γεννήθηκε ένας άνθρωπος που έμελλε να χαρίσει στην ανθρωπότητα ιστορίες πιο δυνατές από τον χρόνο. Ο Σοφοκλής γεννήθηκε γύρω στο 496 π.Χ., σε μια εποχή που η πόλη μεταμορφωνόταν σε παγκόσμιο κέντρο σκέψης.
Η οικογένειά του ήταν εύπορη και του πρόσφερε μια εξαιρετική μόρφωση στη μουσική, την ποίηση και τη φιλοσοφία. Λέγεται πως, μετά τη νίκη στη ναυμαχία της Σαλαμίνας, ο νεαρός Σοφοκλής επιλέχθηκε να ηγηθεί του χορού των νέων που τραγουδούσαν για τον θρίαμβο της Αθήνας. Ήταν μια στιγμή γεμάτη συμβολισμό, που προμήνυε τη σπουδαία φωνή που θα γινόταν για την πόλη του.
Για τον Σοφοκλή, το θέατρο δεν ήταν απλώς ψυχαγωγία, αλλά ένας δημόσιος διάλογος για τον άνθρωπο και τη μοίρα του. Στους δραματικούς αγώνες της πόλης, αντιμετώπισε τον μεγάλο Αισχύλο. Η νίκη του νεαρού Σοφοκλή σηματοδότησε την αρχή μιας νέας εποχής, όπου οι χαρακτήρες στη σκηνή έγιναν πιο ανθρώπινοι και αληθινοί.
Ο Σοφοκλής έφερε επαναστατικές αλλαγές στην τραγωδία: πρόσθεσε τον τρίτο ηθοποιό και εισήγαγε τη σκηνογραφία. Δεν παρουσίαζε αψεγάδιαστους ήρωες, αλλά ανθρώπους που πάλευαν με τον φόβο, την εξουσία και τον ίδιο τους τον εαυτό.
Από την πένα του γεννήθηκαν μορφές αθάνατες που προκαλούν το ανθρώπινο πνεύμα εδώ και χιλιετίες. Οι ήρωές του δεν ήταν μακριά από τον άνθρωπο· ήταν ο ίδιος ο άνθρωπος με τις αντιφάσεις του.
Αντιγόνη, Οιδίποδας και Ηλέκτρα: μορφές που εξερεύνησαν το αιώνιο ερώτημα της μοίρας. Μπορεί ο άνθρωπος να ξεφύγει από το γραφτό του ή οι προσπάθειές του τον οδηγούν ακριβώς εκεί που φοβάται περισσότερο;
Ιδιαίτερα ο Οιδίπους Τύραννος θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα όλων των εποχών. Μέσα από αυτό, ο Σοφοκλής εξερεύνησε τα όρια της ανθρώπινης ελευθερίας, μετατρέποντας τη σκηνή σε καθρέφτη της ψυχής απέναντι στο αναπόφευκτο.
Παράλληλα με την τέχνη του, υπηρέτησε την Αθήνα ως στρατηγός δίπλα στον Περικλή, πιστεύοντας ακράδαντα ότι ο πολίτης πρέπει να προσφέρει στα κοινά. Παρά την τεράστια φήμη του, παρέμεινε ένας ήρεμος και σοφός άνθρωπος, γράφοντας πάνω από εκατό τραγωδίες μέχρι το θάνατό του το 406 π.Χ.
Όταν έφυγε από τη ζωή, η Αθήνα έχασε μια φωνή που τολμούσε να μιλήσει για όσα οι άνθρωποι φοβούνται να αντικρίσουν. Σήμερα, τα έργα του συνεχίζουν να ταξιδεύουν πέρα από τα σύνορα της Ελλάδας, φωτίζοντας την παγκόσμια σκηνή σαν μια φλόγα που ο χρόνος δεν σβήνει.
Η ιστορία του Σοφοκλή μας διδάσκει ότι η αληθινή ελευθερία κρύβεται στο θάρρος να αναζητάς την αλήθεια και να στέκεσαι όρθιος απέναντι στη μοίρα σου.